Max is jarig… en hij krijgt een hond. Een hond! Terwijl hij er niet eens om heeft gevraagd. Ik wel. Maar goed, de hond is er nu en hij heet Watson. Hij zet alles op z’n kop. Vooral bij Juli. Hij poept in haar stal, eet haar appels op en blaft de hele dag. En als hij ook nog eens zijn ’territorium’ afbakent in ons hoofdkwartier, is het hek helemaal van de dam.
Gelukkig ben ik ook bijna jarig. Dan draait niet alles meer om Watson, maar om mijn feestje. En geloof me: dat wordt legendarisch! Hoe legendarisch, dat verklap ik nog niet. Want wat zou het leven zijn zonder verrassingen? En daar zorgt Juli zoals altijd wel voor!
